Kundër dhunës ndaj grave dhe për paqen, në Requiem 4 Mariposas- By Davi Lamastra - SHJF 2017

 Kundër dhunës ndaj grave dhe për paqen 

Është rradha jote, zëri yt në 

Requiem 4 Mariposas. (Lutja për Mariposas.) 

vepër intermediale e 

Daví Lamastra 

Me rastin e Shkodra Jazz Festival 2017, Shoqata Kulturore “Rrok Jakaj” vazhdon të mbështesë në Shqipëri, veprën artistike për paqen “Requiem 4 Mariposas³ (Lutja për Mariposas³)” të artistit Daví Lamastra, pjesë e ciklit “color’smART” për zhvillim të qëndrueshëm. 

“Requiem 4 Mariposas³ (Lutja për Mariposas³)” është titulli i veprës së artit në proces në të gjithë botën, të krijuar nga artisti Daví Lamastra në kujtim të motrave, Minerva, Patria dhe Maria Tereza Mirabal, vrarë brutalisht në 25 nëntor të vitit 1960, për faktin që kanë qenë aktiviste kundër regjimit të Trujilos në Republikën Domenikane. Me pseudonimin “Requiem 4 Mariposas³ (Lutja për Mariposas³)” (Fluturat), janë bërë simbol i luftës kundër dhunës ndaj grave dhe në vitin 1999 Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara vendosi Ditën Ndërkombëtare kundër dhunës ndaj grave, që kujton kështu, çdo 25 nëntor vrasjen e këtyre femrave. 

Natyra e veprës “Requiem 4 Mariposas³ (Lutja për Mariposas³)” është ajo e punës në proces, bazuar në logjikën e një liste që nuk mbaron, në të cilën njerëz nga e gjithë bota, kontribuojnë me zërin e tyre, për të mbledhur dhe regjistruar sa më shumë video-dëshmi, kundër dhunës ndaj grave, me synim për të krijuar së bashku me artistin italian, veprën e artit. 

Forma e hapur artikulohet, duke strukturuar arkitekturën e një ndërmjetësuesi poliptik e përbërë nga 25 panele: një vepër e hapur, ad libitum, që shndërrohet në një operacion pafund, që ka tendencën e një kulture universale të paqes. Ndoshta është utopike të mendosh se nuk ekziston më një mashkull që vret një grua, një femër apo një vajzë të vogël, por përpjekja e veprës së artit “Requiem 4 Mariposas³ (Lutja për Mariposas³)” është që të japë një mundësi, duke favorizuar nevojën e asaj që një ditë Indira Gandhi do ta kishte quajtur dhe përkufizuar “konkretizim i utopisë”. 

Hapi i parë i “Nënshkrimit”, paneli i parë i veprës, është regjistruar në Shkodër në datat 8 – 11 dhjetor 2016.

Themelet e “Nënshkrimit” janë video-firma të komunitetit, emri dhe mosha e viktimave të cilët bëhen elementet kompozicionalë nga pikëpamja muzikore, vizuale dhe ngjyruese. 

Nënshkrimet, lista e emrave të viktimave të lexuar nga personalitete dhe njerëz të zakonshëm, marrin formën e një skulpture, profili i të cilës është projektuar me një seri të kompozimeve muzikore, duke marrë elementët kompozicionalë nga emrat dhe datat e viktimave të listuara dhe nga zërat dhe fytyrat e nënshkruesve. 

Nënshkrimet, lista e emrave të viktimave të lexuar nga personalitete dhe njerëz të zakonshëm, marrin formën e një skulpture, profili i të cilës është projektuar me një seri të kompozimeve muzikore, duke marrë elementët kompozicionalë nga emrat dhe datat e viktimave të listuara dhe nga zërat dhe fytyrat e nënshkruesve. 

Në Shkodër, që nga data 18 Korrik, 2017, ne do të vazhdojmë të mbledhin nënshkrime dixhitale, ku komunteti është në dispozicion për t’u bërë pjesë në këtë vepër të artit bashkëkohor dhe për të dëshmuar kundër dhunës ndaj grave.

Duke ndjekur shembullin e kryetares së Bashkisë së Shkodrës, kërkohet sa më shumë angazhimi i të gjithë shqiptarëve që të jenë nënshkrues, për të nxitur kështu, një proçes të grumbullimit dhe mbledhjes së sa më shumë regjistrimeve nga e gjithë Shqipëria. 

Do të marrin pjesë përfaqësues të komuniteteve fetare muslimane, katolike dhe ortodokse për të dëshmuar kundër dhunës, ose si preferon të shprehet Daví Lamastra për “temën e paqes”, duke shmangur përdorimin e fjalës “dhunë”. Jo vetëm që të gjitha fetë mund të jetojnë së bashku në paqe, por synohet për të dhënë një mesazh shumë më të gjerë, kundër të gjitha formave të shfaqjes së dhunës, jo vetëm kundër dhunës ndaj grave. 

Duke pëshpëritur me zë të ulët, në gjuhën amtare, ose në dialekt, çdo pjesëmarrës thotë emrin dhe mbiemrin e tij duke e shoqëruar atë në kujtesë të një prej Motrave Mirabal, duke vazhduar për të thënë, në gjuhën amtare, togfjalëshin “dhe unë nuk mbaj mend “Patria / Minerva / Maria Teresa Mirabal, duke zgjedhur për të cituar vetëm njërin emër prej tre motrave të vrara.

Daví Lamastra

Agjenti i tij thotë se ai është “vizionar viziosonik”.

Artisti Daví Lamastra alternon veprimtarinë e tij si kompozitor në atë si ghostwriter (shkrimtar fantazëm). Artist eklektik, i papërcaktuar, që zhvillon një stil kompozues dhe një sistem të dukshëm aq personal sa të arrish të pëlqesh kompozimet e tij edhe vetëm nga pikpamja vizuale. 

Rezultatet e tij shpesh përbëhen nga një sistem kodimi, në të cilin shifrat numerike, ngjyrat, simbolet tradicionale janë elementet kryesore kompozicionale të veprës, në gërshetim vizual, narrativ dhe muzikor.

Të gjithë e quajnë Daví , që kur misioni i tij ishte në katalogizimin e veprave vizive nga mistiku oriental, Daví Lama, i cili jetoi në shekullin e 1 pas lindjes Krishtit. Katalogu i sistemuar eshte mbledhur në Codex Davi me numrin Opus Davi Werke Verzeichnis, ku prefiksi DWV pasohet nga numri i katalogizimit. 

Prej më shumë se 20 vitesh, është kompozitor dhe drejtues muzikor për Bandaví dhe Kitonb me të cilët ka performuar në mbi 700 qytete në mbarë botën, duke punuar me Luciano Berio, John Cage, Jacques Derrida, Dario Fo, Tonino Guerra, Milva, Ravi Shankar dhe shumë të tjerë..

Kuriozitet: 

Daví Lamastra është i pari dhe i vetmi kompozitor ekstra aziatik, kompozitor i cili është autorizuar për punimin e një vepre artistike të përhershme/qëndrueshme në Kinë (Honcun Aju: shfaqur për herë të parë në Honcung, Anhui më 31 korrik 2012). 

Bandaví - PlotArsEmble

Workshops

One of the things happening at the Shkodra Jazz are the workshops with the music students of the local high school of arts. The lessons take place at a class on the second floor of this Preke Jakova High School, which tends to be jam-packed with teenagers and a handful of their teachers, listening to explanations of the new musical genres by artists attending the festival.

I heard, for example, that Brazilian pianist Roberto Hasbun had explained the slow and low volume bossa nova with the fact that it was developed in poor areas packed with houses with very thin walls. Any time musicians wanted to get loud, the neighbors would complain. Hence, the bossa nova.

I attended the one held yesterday by Javier Galiana and Spice Barberechos, a band that played later in the evening at Shkodra’s main concert hall, the Migjeni Theater. This was the typical classroom filled in with hormone high teenagers. Professors would sit in front of the musicians. The second and third row of chairs were filled in with students who seemed to be interested in what went around, while the last two rows were with mostly boys interesting in making some noise.

Galiana, who explained the flamenco rhythm, and how he fuses flamenco into jazz, also induced the children to do the las palmas, the constant clapping that is used to maintain the beat during flamenco singing. Even the singing, of Carlos Denias Moreno, provoked some laughter in the back row – this is an atypical way of singing in this part of the world – but the two tunes that the band played were good and caught the attention of the teenagers.

 

There was some hilarity. While Galiana, who is a pianist and composer, was trying to explain one specific rhythm and how it was fused with blues, one professor of the school, of the name Rafael Shabani, jumped up from where he was sitting on the first row, and turned to students, as if he wanted to explain to them what the Spanish musician was saying. But he was off the mark, he was saying something like “Music is constant processing and refining of material,” and he was jittery. I thought he was trying to make an impression. Some students on the back said, Bravo, just for fun. It looked a bit like the unsexy part of the Italian sexy comedies of the 70s.

 

 

 

Correction, Dimitroula Mou Iassou, is indeed titled Dimitroula Mou, and sang by Haris Alexiou.

Dimitroula Mou Iassou

A bis at tonight’s concert at Piazza by Nico di Batista and Sokol Prekalori was a tune that Albanians of a certain age are very familiar with. It is a Greek folk song, Dimitroula Mou Iassou.

The history of it is that sometime in the early 80s, several Greek bands had come to Albania. Until then, communist Albania and Greece were in a state of war. Some of it was a legal leftover from the second World War, when Albania, part of Fascist Italy, legally attacked Greece during the Italian Greek war of 1940. But what had aggravated the relations between the two was that during the civil war between Communist and monarchist forces of Greece in 1949, Albania sided with the Greek communists and it also gave them shelter in the country.

Thirty years later, there was a rapprochement, hence those few Greek bands coming to Albania. One of them sang Dimitroula Mou Iassou (Dimitroula, approach me), and this became popular with the Albanians back then.

Sokol Prekalori was familiar with the tune, and Nico di Batista played accompaniment, to continuous applauses.

Tonight’s concert amassed most followers at the Piazza, where about fifty people huddled sitting while the seats at the bars were filled. “The festival has invigorated the Piazza,” says Mentor Bushati, a bartender. “In a normal evening, this street stands mostly empty.” Indeed, it was full of people, and not only the hundreds of strollers who do the evening walk in, walk out routine.

The repertoire was rich, Piazzolla, Al di Meola, the Balkans tune of Dimitroula, and other tunes that continued for about 80 minutes.

We got lucky, the rain, which started at 5.30 pm, had abated fifteen minutes later, and stopped at about 6. The concert started late, at about 7.15, but it went on well, and luckily, there was no rain.

Kitare e pare dhe akompanjiment ne te njejten kohe

Kitaristi Niko di Batista, i cili luajti mbreme tek Piazza Park prane Kafes se Madhe, dhe do luaje dhe sot pasdite ne Pjace, ka nje kitare elektrike te bere vete me nje regjistrues te brendshem, gje qe e ndihmon te perballoje shume role gjate koncertit.

Per shembull, ai luan nje akord akompanjimenti per nje pjese, te cilen e regjistron kitara, dhe ia ushqen amplifikatorit ndersa Batista me pas merret me pjesen e kitares se pare ne te njejten muzike.

Di Battista eshte aktiv ne skenen muzikore te Italise se veriut, por gjithashtu luan muzike kur, te themi, kengetari gospel nga Los Anxhelesi Solomon Burke (autori i Everybody needs somebody) vjen te luaje ne Evrope.

Florian Jakaj, organizatori i festivalit Shkodra jazz dhe mik i tij, thote se Di Battista duket te jete i pari njeri te kete bere nje shpikje te tille per kitaren. Te tere e imituan me pas kete teknike.

Di Battista dhe violinisti shkodran me banim ne Venecia Sokol Prekalori do luajne pjese te repertorit te Dream Trio, perfshire dhe nje version me violine te Libertangos se Astor Piacoles.

Drummer and Painter/Baterist dhe bojaxhi

Gigi Biolcati, a drummer who has been to Shkodra Jazz fests every year, is a painter three weeks of a month, while the fourth, goes to play jazz all over Europe.

“Germans are the best listeners of jazz,” says Biolcati, he says about the latter aspect. Of the first, he says he had learned painting buildings from his father, and enjoys it.

When he is asked what kind of music does he play, he says he plays jazz, and the others retort, “You play cold jazz, or hot jazz?”

Cold jazz can, apparently be the intellectualized jazz made from the last quarter of last century to this one, while the ‘hot jazz’ carries the familiar rhythms of be-bop and the standards, one can guess.

 

Gigi Biolcati, nje perkusionist qe ka qene ne Shkodra Jazz cdo vit, eshte bojaxhi tre jave te muajit, dhe javen e katert shkon per te luajtur ne te gjitha skenat e Evropes.

“Gjermanet jane publiku me i mire,” thote. Ndersa zanatin e bojaxhiut e ka mesuar nga i ati, dhe i pelqen.

Kur e pyesin c’muzike luan, thote se luan xhaz, dhe pastaj i thone, “xhaz te ftohte, apo te nxehte?”

Ne fakt xhaz i ftohte mund te quhet ai qe u luajt cerekun e dyte te shekullit te njezete e deri tani, me intelektual dhe i ndikuar nga kompozicioni kontemporan, ndersa mund te mendohet qe ‘hot jazz’ duhet te kete ritmet familiare te be-bopit, dhe te standarteve jazz.

Setting up the blog on the festival

It took us a while to build a blog on the event, mostly trying to figure out the logistics here. We managed to get areas with wireless internet in the town, after all. These first postings are made at this bar Fontana, just at the beginning of the newly restored pedestrian street where we had two of the concerts and are expecting to have some more.

Check for updates.