"Orges & The Ockus-Rockus Band" has a goal!

We want to fresh up the Balkans’ Beat, mixing it with a great deal of Rock & Roll and Gipsy spices. That is our answer to the question regarding the origins of the Balkans. As known: The gate to the Balkans is Vienna. Geographically! But where does it end? May be some where in Tennessee? That’s what you will think, listening to "Orges & The Ockus-Rockus Band" 々 surrounding the exceptional guitarist and songwriter Orges Toce. And some how the Balkans always enjoyed black leather suits and the rock & roll look. Now the scenery is completed, whereas the great "Boban Markovic" invites "Elvis the Pelvis" to join him in an Albanian cafe… and J. J. Cale can’t fight shaking to the 7/8 Beat. So if you might start looking for a name for all this, just call it "Orges & The Ockus-Rockus Band"!!!

Te japim kontributin tone...

Paqja ne bote eshte akoma nje utopi e madhe, por shpresa per nje te ardhme me te mire mund ta gjejme ne gjeneratat e reja dhe ne muziken qe nuk ka barriera, kalon dhe mbi diferencat raciale e kulturore.

Ambasadoret e Jazz-it

Arti dhe kultura mund të jenë shpesh instrumente eficiente të diplomacisë globale. Ato mund të kapërcejnë mosmarrëveshjet politike dhe ekonomike, duke fituar zemrat dhe mendjet e popujve në mbarë botën. Një nga përpjekjet më të suksesshme të diplomacisë publike amerikane të fundit të shekullit të 20-të ishte programi "Jazz Ambassadors", “Ambasadorët e xhazit” dhe kjo muzikë mbetet edhe sot pjesë e rëndësishme e influencës kulturore amerikane. Një ekspozitë e re në Uashington shpreh pikërisht këtë arritje të diplomacisë muzikore të Shteteve të Bashkuara.

Gjatë Luftës së Ftohtë, xhazi ishte një instrument i fuqishëm i diplomacisë kulturore amerikane. Ai trasformoi marrëdhëniet mes superfuqive dhe ndihmoi t’i jepte formë imazhit të demokracisë në botë, veçanërisht për ata që jetonin nën komunizmin sovjetik dhe të Evropës Lindore. Në kuadrin e një programi të financuar nga qeveria amerikane, nëpër botë u dërguan “ambasadorët e xhazit”, mes tyre muzikantë të tillë të mirënjohur si Louis Armstrong, Dizzy Gillespie, Benny Goodman, Duke Ellington dhe Dave Brubeck. Nga vitet 50të deri në vitit 70të, ata bënë turne në 35 vende të ish Bashkimit Sovjetik, Evropës Lindore, Lindjes së Mesme, Afrikës dhe Azisë. Muzika e tyre ndikoi ndjeshëm në përshtypjen e popujve për Shtetet e Bashkuara, duke nxitur një pikëpamje pozitive për Amerikën dhe duke ulur tensionet e Luftës së Ftohtë.

"Askush nuk dilte jashtë atëhere, veçanërisht po të kemi parasysh njerëzit e zakonshëm. Kush mund të shkonte në vitin 1956 në Birmani apo Tajlandë? As që mund të mendohej. Ato ishin vetëm udhëtime imagjinare për shumicën e vendeve. Kështu ambasadorët e xhazit ishte mjaft të famshëm dhe mbaheshin si diplomatët e muzikës amerikane. Trashëgimia që ata lanë pas është ende me influencë”.

Curtis Sandberg është zv/president i arteve në Qendrën Ndërkombëtare Meridian dhe kurator i ekspozitës "Jam Session", një term i muzikantëve për interpretimet e çastit. Ekspozita e sponsorizuar nga Departamenti amerikan i Shtetit, do të hapet në vende të ndryshme të botës në tri vitet e ardhshme. Ajo përmban 100 fotografi nga veprimtaria 22 vjeçare e programit të “ambasadorëve të xhazit”.

"Këta njerëz ishin të mrekullueshëm. Ata u rrezistuan rreziqeve dhe sëmundjeve. Ato ishin turne të vështira. Ata liheshin shpesh jashtë deri në tri maj, në kushte mjaft të rënda. Ata ishin heronj”.

Trashëgimia e Ambasadorëve të parë të Xhazit ende jeton sot nëpërmjet programit të Departamentit të Shtetit "Rhythm Road", që përmban forma të ndryshme të muzikës, nga xhazi dhe bluz tek kejxhën dhe hip-hop. Misioni i tij është të ndajë me botën kontributin e veçantë të Amerikës në muzikë dhe nxisë mirëkuptimin ndërkulturore. Maura Pally, ndihmës sekretare e Shtetit për Arsimin dhe Çështjet Kulturore, thotë se diplomacia kulturore është edhe sot tejet e rëndësishme në botë.

"Diplomacia kulturore na ofron një mënyrë të veçantë për t’u lidhur me popujt, me të cilët nuk do të lidheshim në forma të tjera. Arti dhe muzika i kapërcejnë ndarjet fetare, politike dhe gjuhësore në një mënyrë që asgjë tjetër nuk mund ta bëjë”.

Ndërsa muzika mbetet pjesë e rëndësishme e diplomacisë publike amerikane, një brez më ri muzikantësh të xhazit po vinë në skenë. 9-vjeçari Geoffrey Gallante filloi të jepte shfaqje kur ishte 5 vjeç. Ai ka luajtur në orkestrën Duke Ellington dhe është instrumentisti më i ri xhazit që ka dhënë shfaqje në Qendrën Kenndy dhe në Shtëpinë e Bardhë.

"Unë kam patur rastin të luaj me vetë pianistin e presidentit. Unë nuk kam lujatur për presidentin Bush, sepse më duket se ai ishte në Irak. Është një stil i bukur muzike dhe dua të vazhdoj ta luaj atë”.
Ky brez i ri artistësh të xhazit do të vazhdojë të mbajë pishtarin e mirëkuptimit nëpër botë që i kanë lënë “ambasadorët e xhazit”.

Workshops

One of the things happening at the Shkodra Jazz are the workshops with the music students of the local high school of arts. The lessons take place at a class on the second floor of this Preke Jakova High School, which tends to be jam-packed with teenagers and a handful of their teachers, listening to explanations of the new musical genres by artists attending the festival.

I heard, for example, that Brazilian pianist Roberto Hasbun had explained the slow and low volume bossa nova with the fact that it was developed in poor areas packed with houses with very thin walls. Any time musicians wanted to get loud, the neighbors would complain. Hence, the bossa nova.

I attended the one held yesterday by Javier Galiana and Spice Barberechos, a band that played later in the evening at Shkodra’s main concert hall, the Migjeni Theater. This was the typical classroom filled in with hormone high teenagers. Professors would sit in front of the musicians. The second and third row of chairs were filled in with students who seemed to be interested in what went around, while the last two rows were with mostly boys interesting in making some noise.

Galiana, who explained the flamenco rhythm, and how he fuses flamenco into jazz, also induced the children to do the las palmas, the constant clapping that is used to maintain the beat during flamenco singing. Even the singing, of Carlos Denias Moreno, provoked some laughter in the back row – this is an atypical way of singing in this part of the world – but the two tunes that the band played were good and caught the attention of the teenagers.

 

There was some hilarity. While Galiana, who is a pianist and composer, was trying to explain one specific rhythm and how it was fused with blues, one professor of the school, of the name Rafael Shabani, jumped up from where he was sitting on the first row, and turned to students, as if he wanted to explain to them what the Spanish musician was saying. But he was off the mark, he was saying something like “Music is constant processing and refining of material,” and he was jittery. I thought he was trying to make an impression. Some students on the back said, Bravo, just for fun. It looked a bit like the unsexy part of the Italian sexy comedies of the 70s.

 

 

 

Correction, Dimitroula Mou Iassou, is indeed titled Dimitroula Mou, and sang by Haris Alexiou.

Dimitroula Mou Iassou

A bis at tonight’s concert at Piazza by Nico di Batista and Sokol Prekalori was a tune that Albanians of a certain age are very familiar with. It is a Greek folk song, Dimitroula Mou Iassou.

The history of it is that sometime in the early 80s, several Greek bands had come to Albania. Until then, communist Albania and Greece were in a state of war. Some of it was a legal leftover from the second World War, when Albania, part of Fascist Italy, legally attacked Greece during the Italian Greek war of 1940. But what had aggravated the relations between the two was that during the civil war between Communist and monarchist forces of Greece in 1949, Albania sided with the Greek communists and it also gave them shelter in the country.

Thirty years later, there was a rapprochement, hence those few Greek bands coming to Albania. One of them sang Dimitroula Mou Iassou (Dimitroula, approach me), and this became popular with the Albanians back then.

Sokol Prekalori was familiar with the tune, and Nico di Batista played accompaniment, to continuous applauses.

Tonight’s concert amassed most followers at the Piazza, where about fifty people huddled sitting while the seats at the bars were filled. “The festival has invigorated the Piazza,” says Mentor Bushati, a bartender. “In a normal evening, this street stands mostly empty.” Indeed, it was full of people, and not only the hundreds of strollers who do the evening walk in, walk out routine.

The repertoire was rich, Piazzolla, Al di Meola, the Balkans tune of Dimitroula, and other tunes that continued for about 80 minutes.

We got lucky, the rain, which started at 5.30 pm, had abated fifteen minutes later, and stopped at about 6. The concert started late, at about 7.15, but it went on well, and luckily, there was no rain.

Summer storm

It seems a summer storm has set in just in time for the afternoon concert.

Duket stuhi

Duket se sa ka filluar stuhia.